اگر مي خواهيم در هر كاري پيشرفت كنيم، خوب است از كساني كه در موضوع مربوطه گامهاي مهم و موفقي برداشته اند، الگو برداريم. از شكستهايشان درس عبرت و از پيروزيهايشان سر مشق برداريم!

اكنون غالب تيمهاي ملي فوتبال كشورهاي مختلف، بازيهاي خود را در شهرهاي مختلف كشورشان برگزار مي كنند و پايتخت را نيز همچون شهرهاي ديگر مي نگرند. زيرا برگزاري مسابقات متعدد در يك شهر بخصوص، باعث از بين رفتن هيجان در بين طرفداران فوتبال آن شهر خواهد شد و پيشرفت در شهرهاي ديگر به آهستگي صورت خواهد گرفت. به همين دليل فدراسيون فوتبال كشورهايي چون ايتاليا، آلمان، هلند، انگلستان و .... مسابقات رسمي و دوستانه خود را در طي سال بين شهرهاي مختلف تقسيم مي كنند. اين كار از سويي كه باعث جذب طرفداران فوتبال به استاديومهاي مختلف مي گردد، از نظر اقتصادي براي يك شهر و فدراسيون فوتبال مثمر ثمر خواهد بود. اگر بخواهيم تاثيرات اين موضوع را بر اقتصاد يك شهر بررسي نماييم، خواهيم ديد كه باعث جذب توريست - حتي داخلي - براي يك شهر خواهد شد. اما از سويي ديگر براي فدراسيون فوتبال همان كشور از نظر اقتصادي بهتر خواهد بود. زيرا برگزاري تعداد بالاي مسابقات در يك شهر باعث كم شدن طرفداران فوتبال ملي ست. اما برگزاري مسابقات در شهرهاي ديگر باعث مي شود كه طرفداران فوتبال به استاديوم رو بياورند، و در حين حال كه بليط فروشي بازيها رونق مي گيرد، اسپانسرهاي ورزشي با ديدي كه نسبت به حضور تماشاگران در استاديوم دارند، حاضر به پرداخت مبلغ بيشتري به دراسيون فوتبال خواهند بود، زيرا حضور تماشاگران نشاندهنده طرفداران و بينندگان همان تيم از طريق تلويزيون مي باشد. شايد سوالي پيش بيايد: بخاطر پخش مسابقه فوتبال از تلويزيون، تماشاگران به استاديوم نمي آيند؟ و اين را اكثر اسپانسرهاي داخلي مي دانند! اما بدانيد كه ما در مورد اسپانسرهاي داخلي سخن نمي گوييم، زيرا دست به نقد اسپانسرهاي خارجي خيلي بهتر از داخلي هاست. نگاه كنيد همين سه شنبه ديدار تداركاتي تيم ملي كشورمان با تيم ملي امارات متحده عربي برگزار شد، اما تعداد تماشاگران حاضر در استاديوم چيزي در حدود 15 هزار نفر بود، كه ركورد جالبي براي فوتبال ما نيست، در حاليكه اگر اين مسابقه در يكي از شهرهاي تبريز، مشهد، اصفهان، شيراز برگزار مي شد، به طور حتم چيزي در حدود60 هزار تماشگر به استاديوم فوتبال مي رفتند و بازي را از نزديك تماشا مي كردند. البته يادمان نرود در پايان دوره رئاست مهندس صفايي فراهاني اين مهم در حال اتفاق بود و هر مسابقه ي تيم ملي در يك شهر بخصوص برگزار مي شد، اما با رفتن ايشان و حضور محمد دادكان اين مهم به فراموشي سپرده شد و پس از آن نيز كه دوره كوتاه سرپرستي كيومرث هاشمي (شما بخوانيد مصطفوي) آغاز شده به اين مسئله مهم توجهي نمي گردد. اميدواريم اين مهم در اولويت كارهاي فدراسيون فوتبال قرار گيرد.