من و دوست گرامي ام آقا محمد كه از برادران اهل تسنن هستند، در مورد مسايل دروني اهل تسنن و اهل تشيع، در حال مناظره هستيم. لذا اكنون و پس از گذشت تقريبا يك ماه و نيم از اين مناظره به علت احتمال بسته شدن قريب الوقوع وبلاگ قبلي كه در آن در حال مناظره بوديم، ايشان زحمت كشيده و به وبلاگ بنده تشريف آوردند. عزيزاني كه مايلند مناظره بنده و ايشان را از ابتدا دنبال كنند، مي توانند به وبلاگ خلفاي راشدين به آدرس: http://kholafa4.blogfa.com/  مراجعه نموده و مطالب قبلي را مرور نمايند. به همين خاطر و به خاطر تلف نشدن وقت از اضافه كردن هرگونه توضيح اضافي، عذرخواهي مي نمايم. و اكنون ادامه مناظره و مباحثه من و ايشان:

سلام خدمت آقا محمد عزيز!

در مورد آيات ۳ و ۵۵ سوره مائده با هم سخناني را آغاز كرديم. عرض كردم خدمتتان كه آيه ۵۵ سوره مائده در وصف حضرت علي (ع) آمده است، كه استناد آن را به تاريخ طبري و بيهقي اعلام نمودم. به ياد داريد كه شما در انتهاي اين بحث فرموديد كه كدام بخش از اين دو تاريخ اعلام مي كند كه علي تنها كسي است كه در حين ركوع زكات داده است؟ اگر بخواهم به شما آدرس دقيق بدهم، امكان آن بخاطر مرور اين كتب در گذشته نه چندان دور توسط بنده برايم امكان پذير نيست، اما بخاطر آنكه آدرس تقريبي به شما بدهم، شما را به خواندن فصلهاي دوم و سوم اين دو تاريخ راهنمايي مي كنم. اما مدرك مهمتر و محكمه پسندتري براي شما برادران اهل تسنن دارم. مدركي كه در آن قابليت رد كردن براي اهل تسنن وجود ندارد. كتابهاي ((صحا سته)) كه كتابهاي مشهور و معروف اهل تسنن است و معروف به كتب شش گانه اهل سنت نيز مي باشد، از زبان عايشه همسر رسول خدا (ص) و دخت ابوبكر، خود ابوبكر، ابن سيرين، طلحه، زبير، عبدالله بن زبير و بخصوص ابن عباس به اين مسئله كه علي تنها كسي است كه در حال ركوع زكات داده است، اذعان كرده است. از ابومسلم بخاري تا طرمزدي همگي به اين مسئله اذعان كرده اند كه علي(ع) تنها كسي بوده است كه در حين ركوع زكات داده است و اين آيه در وصف ايشان آمده است. براي ديدن و خواندن اين موضوع نيز مي توانيد به فصل سوم و چهارم كتب چاپ قديم مراجعه نماييد، در كتب چاپ جديد ممكن است كه اين فصول جابجايي صورت گرفته باشد و به فصلهاي بعد نيز انتقال يافته باشد. خوب نگاهي به آيه به طور كامل مي اندازيم: ((انما وليكم الله و رسوله و الذينء امنوا الذين يقيمون الصلوة و يوتون الزكوة و هم راكعون)) آيه ۵۵ سوره مائده اما معناي آيه به اين شرح است: (( همانا ولي شما خدا و رسول او و مومناني هستند كه نماز به پا داشته و به فقيران در حين ركوع زكات مي دهند)) خوب با توجه به معناي آيه كه در آن از كلمه ولي استفاده شده است، ديگر نمي توان آن را براي كلمه دوستي و ابراز ارادت بكار برد. زيرا كلمه ولي اين بار قبل از دو نام متبرك ((الله و رسوله)) آمده است. پس بايد معنايي بالاتر از دوستي داشته باشد كه براي اين دو در ابتدا بكار رفته است. فقط مي ماند كه به دنبال نفر سوم باشيم كه در اين آيه شريفه به او اشاره شده است. نفر سوم را مي توان از شان نزول آيه كه اهل سنت و اهل تشيع در شان نزول آيه اشتراك نظر دارند، به راحتي يافت. بخاطر همين آيه است كه اهل تشيع علي (ع) را بخاطر خلافت برتر مي دانند و اعتقاد دارند كه علي (ع) جانشين به حق رسول خداست. اما اگر بخواهيم كل ماجرا را بشنويم بدين گونه بود:

عده اي يهودي تازه مسلمان شده خدمت رسول خدا(ص) رسيدند، از ايشان سوال كردند كه: يا رسول الله! در دين يهود، يهوديان اعتقاد دارند كه موسي (ع) پس از خود هارون(در بعضي روايات يوشع نبي آمده است) را جانشين خود فرموده، آيا شما جانشيني براي خود تعيين ننموده ايد؟ بخاطر همين سوال در همان لحظه جبرئيل نازل شد و اين آيه را بر پيامبر نازل كرد و ايشان پيام خدا را به تازه مسلمانان رساند. اينان پرسيدند: او كيست؟ حضرت فرمودند: به مسجد برويد، هم اكنون او در حال عبادت است. تازه مسلمانان برخاستند و به سوي مسجد روانه شدند. به درب مسجد كه رسيدند ديدند كه فقيري از در خارج شد. از او پرسيدند: كجا بودي؟ فقير گفت: داخل مسجد رفتم و از كسي كه در حال نماز بود كمك خواستم. پرسيدند: آيا به تو كمك هم كرد؟ فقير گفت: آري! به من انگشتري خود را در حين ركوع، زكات داد. گفتند: نام اين شخص چه بود؟ گفت: نمي دانم! پس به داخل مسجد رفتند تا ببينند چه كسي در حال عبادت است! ديدند كه علي (ع) تنها كسي است كه در مسجد حاضر است و او نيز مشغول خواندن نماز بود.

اين شان نزول آيه ۵۵ سوره مائده بود كه برايتان نقل كردم. اما سوال كرده بوديد كه چرا پس جمع مي باشد؟ شما بهتر از من به قواعد زبان عربي آشنا هستيد و بهتر از من ادات حصر را مي دانيد. پس بهتر است ديگر در مورد ادات حصر و در مورد راكعون حرفي نزنم و شما را به همان قواعد راهنمايي كنم. شما در گوشه اي از كلامتان مي فرماييد ((ابن تيميه)) آن را رد مي كند. آيا مي توانيد بگوييد كه چرا ابومسلم بخاري يا طرمزدي آن را درست انگاشته اند. آيا جزء قوانين اسلام نيست كه دوشاهد مرد كه عاقل و بالغ باشند، براي شهادت كفايت مي كنند؟ من دو شاهد سني را براي شما آورده ام. آيا شما كسي را از بين اهل تشيع مي شناسيد كه اين موضوع را رد كند؟ آيا دوست من! مي توان به صورت عقلاني و منطقي پذيرفت كه يك نفر منكر در برابر هزاران نفر تاييد كننده كفايت مي كند؟ شما نمي توانيد به يك نفر بخاطر گفتن اينكه اين موضوع دروغ است، تكيه كنيد. در حاليكه در كتب شش گانه شما يعني ((صحا سته)) چيزي غير از اين مي گويد. در قسمت پاياني اين موضوع كه شما فرموده بوديد، انما از ادات حصر است. حصر براي چه كسي؟ آيا اين موضوع قابل توجهي براي شما نيست؟ پس شما را به كتب لازمه راهنمايي كردم و منتظر پاسخ شما هستم.

در جايي ديگر فرموده بوديد كه اگر اين موضوع را بپذيريم كه علي جانشين پيامبر است، بايد بگويم كه چيزي در مورد يازده امام بعدي در اين مورد نيامده، كه بدين ترتيب قبول داشتن آنها دچار اشكال مي شود. بايد عرض كنم كه نه! اين نظر شما از نظر تشيع رد مي شود. زيرا ما در حديث جابر انصاري داريم كه رسول خدا فرمود كه جانشينان بعد از من دوازده نفرند. كه اولي آنها علي و دومي آنها فرزند بزرگ علي يعني حسن(ع) و سومي آنها يعني حسين(ع) است و نه نفر بعدي را به ترتيب نام بردند كه از فرزندان حسين بن علي (ع) مي باشند.

و اما در مورد آيه شوري، در مباحث بعدي پيگير اين آيه خواهيم شد و در مورد آن توضيح خواهم داد.