يكي از راههاي درآمدزايي در ورزش، فروش البسه ورزشي است. طرفداران فوتبال با خريد يك پيراهن اورجينال، در اصل به پيشرفت و قهرماني يك تيم كمك مي كنند. اما متاسفانه بخاطر عدم اجراي قانون كپي رايت در ايران، كه در قانون اساسي نيز آمده است، باشگاههاي داخلي از چنين درآمد مناسبي محروم هستند.
بعنوان مثال زماني كه لوئيس فيگو از باشگاه بارسلوناي اسپانيا به رئال مادريد رفت، باشگاه رئال بابت اين انتقال مبلغ 60 ميليون دلار هزينه كرد، اما روز بعد از اين انتقال، باشگاه نامبرده از راه روش پيراهن اين بازيكن كه شماره 9 بود صاحب درآمدي در حدود 55 ميليون دلار شد. يعني در اصل لوئيس فيگو هزينه اي بالغ بر پنج ميليون دلار براي باشگاه رئال مادريد هزينه در بر داشته است. اما در ايران از نقل وانتقالات پر سروصدا گرفته تا انتقالات بي اهميت هيچ منفعتي براي باشگاهها ندارد، مگر بازيهاي درخشان بازيكن انتقال يافته كه آن هم در بلند مدت جوابگو مي باشد. البته اين فروش البسه فقط مختص باشگاهها نيست. بلكه فدراسيون نيز از اين راه صاحب درآمد خواهد بود. حال اگر باشگاهها نمي توانند در كل كشور نظارت كنند، حداقل در شهر خود اين نظارت را انجام دهند و طبق قوانين از حق خود دفاع كنند. مطمئنا بسيار مثمر ثمر خواهد بود. حال مثالي مي زنم: باشگاه پرسپوليس چند فصل است كه با مشكلات مالي دست به گريبان است. اگر اين مشكل از روي كاغذ به مرحله اجراء در آيد، اين فصل كه حسين بادامكي و عليرضا نيكبخت واحدي را جذب نمود، مي توانست با اعلام شماره پيراهن اين بازيكنان لباسهاي توليدي با اين شماره را به فروش برساند. اگر از هر پيراهن چيزي حدود پانصد هزار دست مي فروخت كه در مجموع يك ميليون دست مي شد و از هر پيراهن فقط پانصد تومان سود مي كرد، با يك حساب سر انگشتي اين باشگاه در ابتداي فصل صاحب سود كلان پانصد ميليون توماني شده بود. كه همين پول را مي توانست خرج خريد بازيكنان ديگر و يا حقوق معوقه ديگر بازيكنان كند.
اميدواريم كه فدراسيون فوتبال و باشگاهها پيگير قانون كپي رايت جهت درآمد و حل مشكلات مالي خود باشند.
