از تيتر تعجب نكنيد! زيرا نمي خواهيم بگوييم كه وزارت آموزش و پرورش نبايد به مدارس غير انتفاعي مجوز دهد بلكه فقط يك سوال پرسيده شد!
آنچه به ذهن ما مي رسد، مواردي است كه به آن اشاره مي كنيم: الف- يكي از علل، كمبود فضاي آموزشي براي دانش آموزان جديد در مقاطع مختلف است؛ كه اين اقدام در رفع اين معضل بسيار موثر است. ب- مدارس غير انتفاعي بخاطر دريافت هزينه هاي خوداز دانش آموزان، امكانات آموزشي و رفاهي مناسبتر جهت دانش آموزان برقرار خواهند كرد.
ما با مسئله دوم دچار مشكل شده ايم. البته شايد دلايل ديگري وجود داشته باشد، كه ما از آن بي اطلاعيم و يا نيازي نديده ايم در مورد آن صحبت كنيم.
مدارس غير انتفاعي غالبا در ايران داراي مكانهاي آموزشي مناسب نيستند؛ و فقط داراي يك آپارتمان چند طبقه با اتاقهاي تو در تو هستند؛ و دست آخر اينكه صاحب چند عدد كامپيوتر ناقابل هستند. اين موضوع هيچ سنخيتي با امكانات آموزشي و رفاهي ندارد. اما اگر بخواهيم به مدارس كشورهاي صنعتي نگاهي كوتاه و گذرا بيندازيم، خواهيم ديد كه هر كلاس درس متجاوز از 20تا 25 دانش آموز نخواهد داشت؛ و به همين تعداد نيز سيستم كامپيوتر در كلاس وجود دارد و از امكانات اينترنت به صورت رايگان استفاده مي كنند و نيز داراي امكاناتي ديگر از جمله موارد تفريحي همچون منطقه اي كوچك براي باغباني و زمينهاي ورزش جهت غالب ورزشها با استاندارد معتبر جهاني و وسايل مورد نياز هستند. در ايران اگر نمي توانيم مدارس دولتي را با چنين امكاناتي در كوتاه مدت فراهم كنيم، بهتر است حداقل در مورد مدارس غيرانتفاعي انجام دهيم. به مديراني مجوز تاسيس و فعاليت مدارس غير انتفاعي را بدهيم كه تمام امكانات لازم را جهت آموزش براي دانش آموزان خود مهيا كنند؛ نه به صرف داشتن يك آپارتمان استيجاري و جهت درآمد زايي بيشتر معلمان متعهد به آموزش و پرورش اين مجوز صادر گردد. در حاليكه هيچگونه اشتغالزايي نيز ايجاد نمي شود.
ما در اين مطلب مي خواهيم بيشتر به مقوله ورزش در اينگونه مدارس اشاره كنيم. آيا مي دانيد كه در همين مدارس چه بسيار استعدادهايي داريم كه همه ساله بخاطر نبود امكانات هرز مي روند. به بسياري از قهرمانان نظري بيافكنيد. اكثر آنان جوان و در حال رشد هستند. در حاليكه اگر اينگونه امكانات فراهم مي شد، حامد حدادي و روزبهاني هاي بسكتبال، وحيد هاشميان، علي كريمي، مهدي مهدوي كياهاي فوتبال و ..... در اين كشور اكنون بسيار زياد بودند.
براي اين مسئله راه حلهاي بسياري وجود دارد. مثلا اينكه به مدارس غير انتفاعي فرصت 5 ساله داده مي شود تا در گوشه اي از شهر، اقدام به ساخت و ساز مدرسه اي با استانداردهاي موجود در جهان نمايند. در غير اينصورت پس از 5 سال مجوز فعاليت آنان باطل خواهد گرديد. بدين ترتيب تا 5 سال آينده هم صاحب مدارس استاندارد خواهيم شد و هماينكه با توجهبه اين كه زمين در داخل شهر هميشه گرانتر از خارج از شهر است، اكثر سرمايه گذاران را راغب به تاسيس چنين مدارسي در خارج از شهر خواهد كرد؛ و بدين ترتيب از ترافيك شهري صبحگاهي و ظهر شهر به شدت كاسته خواهد شد. و بخاطر خريد لوازم مختلف در تعداد زياد مطمئنا چرخه اقتصاد به حركت در خواهد آمد. - حتي اگر اين حركت كم باشد.-
از وزارت آموزش وپرورش عاجزانه خواهشمنديم، به اين موضوع بيشتر بيانديشد. شايد راهي باشد براي پويايي كشور در طولاني مدت.
