ديروز در خبرها داشتيم كه قيمت پايه اي پرايد جهت صادرات، چهار هزار دلار قيمت گذاري شده است. با يك حساب سر انگشتي در خواهيم يافت كه با دلار ۹۱۶ تومان آزاد، هر پرايد براي صادرات برابر خواهد شد با سه ميليون ششصد و شصت و چهار هزار تومان. به همين ترتيب مبلغ پايه اي صادرات خودرو ريو هفت هزار دلار و خودرو زانتيا هفده هزار دلار در نظر گرفته شده است كه اين خودروها نيز با يك حساب سرانگشتي به ترتيب خودرو ريو برابر خواهد بود با شش ميليون چهارصد و دوازده هزار تومان و خودرو زانتيا پانزده ميليون و پانصد و هفتاد و دو هزار تومان. جالبترين نكته در اين ميان اين است كه قيمت همين خودروها در ايران به ترتيب پرايد بين شش و نيم ميليون تومان تا هفت ميليون و دويست هزار تومان، خودرو ريو يازده و نيم ميليون تا دوازده ميليون تومان و زانتيا بيش از بيست ميليون تومان ارزش دارد. اما سوالي كه اينجا مطرح است، اين است كه مگر خون مردم كشورهاي وارد كننده خودروي ايراني رنگين تر از مردم ايران است كه بايد بين ۲ ميليون تا پنج ميليون تومان به بالا خودرو را نسبت به مردم كشورمان ارزانتر خريداري كنند؟
شايد در نگاه اول اين شبهه بوجود آيد كه به اندازه كافي خودرو در خيابانهاي شهري و جاده هاي بين شهري وجود دارد كه اگر قيمت خودروها ارزانتر شود، ارقام عبور و مرور نيز به شدت افزايش خواهد يافت! اما نگارنده بر خلاف اين نظريه، اعتقاد دارد، زيرا اگر قيمت خودروها كاهش يابد، طبق قواعد اقتصادي قدرت خريد مردم بالا خواهد رفت، و لذا خودروهاي فرسوده كه سالهاست يكي از معضلات و مشكلات دولت عنوان شده است و دولت نيز ميل به خارج كردن آنها از ناوگان حمل و نقل درون شهري و برون شهري دارد، به صورت ناخودآگاه و به كمك قيمتهاي كاهش يافته، از ناوگان حمل ونقل خارج خواهد شد. و در اين صورت در بسياري از منابع، بخصوص بنزين كه ديگر مشكل اصلي دولت است و كار به جايي رسيده است كه درصد زيادي از بنزين را وارد مي كنيم، صرفه جويي عظيمي خواهد شد.
پس چرا قيمت خودروهاي توليد داخلي، براي مصرف در داخل كشور بسيار گرانتر از خودروهاي توليد داخلي براي صادرات هستند؟ مسئولان ايران خودرو و پارس خودرو در اين مورد توضيحات كامل را به مردم بدهند، تا متوجه اين تفاوت قيمت شويم.