حقیقت

دوستان عزیز! همانطور که فکر می کنم رامتین، دوست خوبم اشاره کرد، می خواهم برای مناظره با مسیحیان آماده شوم. البه پس از استراحتی کوتاه. پس عزیزانی که مایلند مرا همراهی کنند، آماده باشند و ایمیل خود را برایم در قسمت کامنتها به جا بگذارند.

یا علی مدد

خطبه ۴۰ نهج البلاغه که کیوان در رابطه با حضرت علی (ع) به ما معرفی کردند. البته تمام خطبه ها که از نهج البلاغه معرفی کرده بودند، نیز در رابطه با خلافت حضرت بوده است.

وقتي از خوارج شنيد كه ميگفتند:لا حكم الا لله،فرمود:اين سخن حقي است كه از آن باطل برداشت شده.آري درست است كه جز براي خدا حكمي نيست.ولي اينان مي گويند:فرمانروائي فقط از آن خداست.حال آنكه مردم از داشتن فرمانروا ناگزيرند چه نيكو كار و چه تبهكار.فرمانروائي كه در حكومتش،مومن كار خود كند و كافر نيز بهره مند گردد.تا آنكه فرجام هريك فرا رسد.و به وسيلهءاو ماليات جمع گردد تا به دفع دشمن بپردازد و راه ها را ايمن سازد.و بوسيلهءاو حق ناتوان از توانا گرفته شود،تا آنكه نيكو كار از تبهكار در آسايش بماند.و در روايت ديگري آمده كه چون حضرت سخن ايشان را در بارهءحكميت شنيد،فرمود:منتظر داوري خدا در بارهءشمايم.و آنگاه فرمود:باري،در حكومت نيكان،پرهيزكار به كار پرستش است.اما در حكومت بدكاران،هر ستمگر و تبهكاري بهره مند است.تاآنكه زمانش پايان يابد و مرگ،او را دريابد.

از سخنان آن حضرت است كه به خطبه مي ماند:
روزي كه همه سستي و گردنكشي ورزيدند من مشغول به كار بودم،و هنگامي كه همه مخفي شدند،من خود را آشكار ساختم،و سخن گفتم وقتي همهءسخنوران زبانشان بسته شد.و آنگاه كه همه ايستادند،در راه نور و پرتو خدا گام برداشتم.و صدايم كوتاه تر از همه بود و مرتبه ام برتر از همگان.پس زمام فضل رها كرده و آزادانه در وادي فضيلت پيش تاختم مانند كوهي كه در برخورد با تند بادها ايستادگي و مقاومت مي كند ايستادم.و براي كسي حق ايراد و خرده گيري نبود و هيچ كس را ياراي طعنه و كنايه.ذليل نزد من بزرگقدر بود تا زماني كه حق او را به او برگردانم.و زور گو نزد من خوار بود تا زماني كه حق مظلوم را از او بستانم.راضي و خشنود به رضاي الهي و تسليم اوامر او هستيم.گمان مي كنيد كه من بر رسول خدا(ص)دروغ مي بندم،در حاليكه من اولين كسي بودم كه او را تصديق كردم و نمي باشم اولين كسي كه به او دروغ مي بندد.پس در امور خود نظاره كردم و پيروي از دستور هاي پيامبر را برتر از حق خودم ديدم و ناچار تسليم پيماني شدم كه با آن بزرگوار گرانقدر بسته بودم و از روي مصلحت با اين و آن بيعت كردم و حتي دم بر نياوردم و گردن نهادم.

از کیوان ممنونم.

باز هم از کیوان عزیز و خطبه ۶۶ نهج البلاغه

از سخنان آن حضرت است در حق انصار.گويند:وقتي پس از رحلت رسول خدا صلي الله عليه و آله،اخبار سقيفه به آن حضرت رسيد فرمود:انصار چه گفتند؟عرضه داشتند:انصار گفتند:اميري از ما و اميري از شما باشد.آن حضرت فرمود:چرا به گروه انصار اين گونه احتجاج نكرديد كه پيامبر صلي الله عليه و آله وصيت فرمود كه به نيكوكار انصار نيكي شود،و از بدكارشان چشم پوشي گردد؟به حضرت گفتند:در اين وصيت چه حجتي بر انصار است؟فرمود:اگر حكومت از آنان بود پيامبر در حق شان سفارش نمي كرد.سپس فرمود:قريش چه گفتند؟عرضه داشتند:قريش استدلال كردند كه آنان شجرهءرسولند(صلي الله عليه و آله).فرمود:به درخت احتجاج كردند،و ميوهءآن را ضايع نمودند!

باز هم کیوان عزیز به ما لطف کردند. نگاهی می کنیم به خطبه ۵ نهج البلاغه.

امام(ع)اين خطبه رابعد از رحلت رسول خدا(ص)و خطاب به عباس و ابوسفيان كه براي بيعت براي خلافت نزد ايشان آمده بودند،ايراد فرمود:
اي مردم!امواج فتنه را به كشتي نجات در هم شكنيد.و راه عناد و ستيز را رها كنيد،و به تبار خود منازيد.و تاج فخر و خود ستائي را از سر برداريد.رستگار آنكه با يار و ياور قيام كرد،و يا تسليم شد و آسوده نشست.اين خلافت آب گنديده اي است كه براي خورنده اش گلوگير است.و آن كه ميوهء نارسيده را بچيند مثل كشاورزي است كه در زمين ديگري كشت كند،پس اگر سخن بگويم،گويند به خاطر طمع به خلافت است.اگر سكوت كنم گويند از مرگ مي هراسد.هيهات! كه حقيقت نه اين است و نه آن،كه به خدا،پسر ابوطالب با مرگ انس دارد بيش از آنكه طفلي پستان مادر را بخواهد.اما چيزي را مي دانم كه شما نمي دانيد،و هرگز گوش تان نشنيده است،كه اگر آن را بگويم و شما بشنويد مثل طناب سست و لرزاني كه در چاه آويزان باشد آشفته مي شويد.

از خطبه هاي آن حضرت،زماني كه خواستند بعد از كشته شدن عثمان بيعت كنند:
مرا راها كنيد و به ديگري رو آوريد،زيرا كه ما به استقبال كاري مي رويم كه شيوه و رنگ هائي ديگر دارد.دل ها بر آن پايدار نيستند و عقل ها در آن ثابت نمي مانند.همانا افق ها را ابر هاي تيره در بر گرفته و راه و روش درستش از بين رفته است.و بدانيد كه اگر من اجابت كنم درخواست شما را،روشي را كه خودم مي دانم پيش مي گيرم و به گفتهء هيچ كس گوش نمي دهم.و به نكوهش هيچ ملامتگري اهميت نمي دهم.و اگر مرا به حال خود بگذاريد،من نيز همچون شما ها بوده،و شايد بهتر گوش دهم و بهتر اطاعت كنم فرمان حاكمي را كه كار را به او مي سپاريد،و من وزير و رايزن شما باشم بهتر است از آن كه امير شما باشم.

این مطلب مهم و ارزشمند را کیوان عزیز از وبلاگ اتاق درد دل برایمان در کامنتها گذاشتند که البته در پست قبلی یک بار قرار گرفته شد ولی بخاطر اهمیت آن دوباره و به صورت پستی جداگانه در وبلاگ حقیقت گذاشته ام. امیدوارم که بسیاری از واقعیتها را از این خطبه نهج البلاغه درک نمایید.

از سخنان آن حضرت،دربارهءقتل عثمان:

اگر من فرمان كشتن او را داده بودم بايد قاتلش باشم.و اگر مردم را از اين كار باز مي داشتم در چشم همه يار و ياورش مي شدم،ولي جز اين نيست كه كسي كه به ياري او شتافت نمي تواند بگويد:(من از كسي كه از وي روي برتافت بهترم)،وكسي كه روي از او برگرداند نمي تواند بگويد:(كسي كه به ياري او شتافت از من بهتر است).بگذاريد در كوتاه ترين سخن علت اين كار را براي شما بگويم:او بدون مشورت و خودكامانه كار مي كرد كه كار نادرستي بود.شما هم به ستوه آمديد و بد كرديد در به ستوه آمدنتان.و براي خداست حكم قاطع در مورد خودكامي و به ستوه آمدن.

كم كم به آخر مناظرات مي رسيم. جاييكه اهل تسنن ديگر حاضر به پاسخگويي نيستند. واقعيتهاي تاريخي را توهين فرض مي كنند و به مظلوم نمايي روي آورده اند. اين دوستان از ياد برده اند كه ديگر دوره فريب و دروغ گذشته است. اكنون ديگر وقت آن رسيده كه هم تشيع و هم تسنن واقعيات را بگويند. ديگران به غير از مطالعه، از شعور كافي نيز برخوردارند و ديگر نمي توان اين شعور را به بازي گرفت. نگاهي به ادامه مطلب بياندازيد تا بيشتر در ماجرا قرار گيريد. در اين ميان بنده حقير شدم چوب دو سر نجس كه يك طرف .......

فقط جا دارد كه در اين ميان از كيوان، جناب شيعه(بقول خودشان اولي) تشکر و قدردانی کنم. مسافر آفاق نیز که در بین راه همیشه یاریگر ما بود. آقا محمد حسین که در این اواخر غیرت شیعه را نشان داد و آقا رضا و آقا بهنام عزیز ممنون و متشکرم. شاید بسیاری از دوستان را از یاد برده باشم. اما به هر حال از همه آنانیکه ما را یاری نمودند، بخصوص رامتین عزیز که دوره ای را تلاش بسیار کردند،نیز تشکر و قدر دانی می نمایم. امیدوارم اگر اهل تسنن سر عقل آمدند و خواستند که واقعیتهای تاریخی را توضیح دهند، باز هم یاریگر ما در این راه باشید.

یا حق

در این قسمت بیشتر محور بر روی آیه شوری بوده است.

ببخشید زودتر از موعد از مسافرت برگشتم. بخاطر کامنت محبت آمیز محمد عزیز برادر سنی ام از حرفهایی که می خواستم بزنم فعلا پشیمان شدم. بماند که ایندفعه جناب سنی دارند کمی تند می روند.

دوستان سنی، آیا هیچ اندیشیده اید که چرا برخی از حرفهای بزعم شما توهین و به گفته ما شیعیان حقیقت تاریخی، در این میان گفته می شود؟ آیا هیچ نگاهی به تاریخ کرده اید؟ یا نه از روی تعصب نظر می دهید که شیعیان در حال توهین هستند؟ و یا نه با واقعیات تاریخی آشنا هستید و می ترسید که این واعیات رو شود؟

راستی بحث شورا چرا ناگهان و به خودی خود عوض شد؟؟؟ جواب دقیق ما چه شد؟ مگر قرار نشد که شما پاسخ دهید و ما پاسخ حرفهای شما را؟ چه شد؟؟؟؟ چرا بحث را عوض کردید؟ یک نگاهی به عقب بیاندازید. دوباره که سرسری رد شدید.